⭕️ صدای مخملی/ نگاه مخملیVelvet voice/ Velvet gazeاین حسآمیزی از کجا پیدا شد؟واژه شناسی:مخمل واژه عربی است و درست ِ آن مُخمَل است، اسم مفعول از خَمْل به معنای ریشه و پُرز. اِخمال به معنای پرزدار کردن و خوابناک نمودن است.واژه مخمل نخستین بار در شعر ناصرخسرو دیده می شود:چو خیمه ای شود از دیبه کبود فلککه بر زنند به زیرش مخمل آستریورود نام مخمل به شعر فارسی تقریبا همزمان است با ورود صنعت مخمل بافی به ایران(قرن ۱۱ میلادی)بعدها در سراسر قرن ششم از جمله شعر عطار، اثیر اخسیکتی، اسدی توسی، عمعق بخارایی و

اسلوب مبالغهچکیده:ترکیب وصفی را معمولا سه گونه می دانیم:۱. اسم + ــ ِ + صفت: دشت پهناور۲. صفت + اسم: پهناورترین دشت۳. ترکیب وصفی مقلوب: خارکش پیراما در این نوشته ما به معرفی گونه ای از ترکیب وصفی پرداختیم که تا به حال آن را ترکیب وصفی نام ننهاده اند. در عین حال در این گونه ترکیبات گونه ای مبالغه می بینیم؛ترکیب هایی از نوع:دشت به این بزرگیقلب به این کوچکیدر اصل ترکیب وصفی اند یعنی دشت بسیار بزرگ، قلب بسیار کوچکاسلوب مبالغه نامی است که برای شیوه ا ی از ساخت نحو ی دلالت کننده بر کثرت و شدت وصفی نها

شوهر زشت و پولدار ⭕️ شوهر زشت و پول داردعا گویمت یک به یک مو به مونصیبت شود شوهری زشت روشکم گنده، پر پول و خوانش عسلولی ژنده پوش و خودش هم کچلچنین شوهری باشد عین بهشتشنیدم ندزدند شویان زشتچه خواهم که طناز و بد خو بودشود زشت و پولش به پارو بودمزلف نخواهیم و خوش تیپ و شنگشود چاق پر پول و جیبش قشنگسبیلو و ابرو کج و اخمناکطلا چون خرد، زشت باشد چه باک؟شوم بد دل و دردمند و پلاسگر او خوش زبان، خوشگل و خوش لباس.چه اشکال دارد کلان سالی اششب و روز در بند حمالی اش؟به من چه اگر صورتش خوب نیستچه به! پیش مح

⭕️ «از اندیشه تا اثر»بخش نخستاندیشه فقط محصول ازدواج حواس پنجگانه با طبیعت نیست، چون جانوران هم همین خصوصیت ها را دارند اما از آن اندیشگی که ما می گوییم تهی هستند. پس اندیشیدن گامی فراتر از ادراک حسی است.اتفاقی که پس از ادراک با حواس پنجگانه می افتد و منحصر به مغز انسان است از این قرارند:الف). پندار، تصور، وهمب). تحلیل، سنجش، داوریپ). ساخت و تخیلپندار: مجموعه اوهام و تصورات است. افسانه های شاه پریان محصول پندار و اوهام است.تحلیل و سنجش: مجموعه ارزیابی ها، تفسیر ها و قضاوت هاست. دانش نقد هنر شامل

مناجات الاغ الاغی از خدا این گونه می خواستچو از خواب اندکی دلگیرتر خاست:خدایا صاحبم را مرگ فرماتو بینی کاو ستمکار است بر ماببندد بار سنگین و درشتمجراحت ها چشد از خار، پشتمکشد بر صورت، از سیلی و مشتمبرم خاران، تو گویی خارپشتمزند با ترکه ها بر پشت ریشمدو پهلویم گزد با چوب و نیشمسر و رویم بکوید مشت و شلاقنهد از زخم و آتش داغ بر ساقبگفت اینگونه خر، بر گونه ها اشکبرفت اشکش چو آب از روزن مشکبر این شیوه که می بارید چون ابربنای ناله را بنهاد بی صبرشنید اسب از برون آن ناله ها رابیامد پیش خر بی داد و دع